Στις 6 Ιουλίου, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου Σισώη του Μεγάλου, μιας από τις λαμπρότερες μορφές του χριστιανικού μοναχισμού. Ο Όσιος έζησε τον 4ο και 5ο αιώνα μ.Χ., μια εποχή όπου ο μοναχισμός γνώριζε μεγάλη άνθιση στην Αίγυπτο, και διακρίθηκε για την ασκητικότητά του, τη σοφία του και, κυρίως, για την βαθιά του ταπείνωση.
Γεννημένος στην Άνω Αίγυπτο, ο Σισώης ακολούθησε τα χνάρια του Μεγάλου Αντωνίου, εγκαταλείποντας τα εγκόσμια για να ζήσει στην έρημο της Θηβαΐδος. Εκεί, στο όρος όπου είχε ασκητέψει ο Άγιος Αντώνιος, έμεινε για δεκαετίες σε σκληρή άσκηση, προσευχή και νηστεία. Η φήμη του απλώθηκε σε όλη την Αίγυπτο και πλήθος μοναχών και λαϊκών ζητούσαν τις συμβουλές του.
Από τα σωζόμενα «Αποφθέγματα των Πατέρων» αναδεικνύεται η μορφή ενός γέροντα με βαθειά πνευματική εμπειρία και πραότητα. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όπου, λίγο πριν τον θάνατό του, μαθητές του τον είδαν να λάμπει και να μιλά «πρόσωπο προς πρόσωπο» με αγγέλους. Όταν του είπαν πως φοβούνται, εκείνος απάντησε: «Εγώ δεν έχω κάνει ακόμη αρχή της μετανοίας μου» — μια φράση που αποτυπώνει το μέγεθος της ταπείνωσης και της πνευματικής του ωριμότητας.
Ο Όσιος Σισώης αποτελεί έως σήμερα υπόδειγμα μοναχικής ζωής και θείας σιωπής. Το πρόσωπό του συχνά απεικονίζεται σε αγιογραφίες πάνω από τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, συνοδευόμενο από τη φράση: «Ω Σισώη, βλέπων επί σε Αλέξανδρε, εθαύμασα· ο θάνατος σε κατέλαβε...» — ένα δυνατό μήνυμα για τη ματαιότητα της δόξας και την αιώνια προοπτική της ψυχής.
Ο Όσιος Σισώης δεν άφησε πίσω του ούτε συγγράμματα, ούτε θαύματα εντυπωσιακά. Άφησε όμως κάτι βαθύτερο: έναν τρόπο ζωής. Μια σιωπηλή, διαρκή υπόμνηση ότι η αληθινή δύναμη κρύβεται στην ταπείνωση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου