Σαν σήμερα, στις 7 Ιουλίου του 1936, στο Ανώγεια της Κρήτης, γεννήθηκε ένας από τους πιο συγκλονιστικούς εκφραστές της ελληνικής ψυχής: ο Νίκος Ξυλούρης. Ο «Ψαρονίκος», όπως τον φώναζαν, δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος τραγουδιστής. Ήταν φωνή, ήταν πάθος, ήταν αντίσταση, ήταν Ελλάδα.
Με τη λύρα του και τη φωνή που έμοιαζε να αναβλύζει από τα έγκατα της Ιστορίας, ο Ξυλούρης έδωσε νέα πνοή στην κρητική μουσική και ταυτόχρονα έγινε σύμβολο για ολόκληρη τη χώρα. Δεν τραγούδησε απλώς μαντινάδες· τραγούδησε τον πόνο, τη λευτεριά, τον έρωτα, τη θυσία. Σε χρόνια σκοτεινά, η φωνή του έσπαγε τη σιωπή. Έγινε η ψυχή του Πολυτεχνείου, ο ύμνος κάθε διψασμένου για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια.
Συνεργάστηκε με μεγάλους συνθέτες, όπως τον Χρήστο Λεοντή, τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τον Σταύρο Ξαρχάκο, και τραγούδησε στίχους ποιητών, από τον Ρίτσο ως τον Ελύτη. Μα ό,τι κι αν τραγουδούσε, το έκανε δικό του, με έναν τρόπο μοναδικό, ανεπανάληπτο.
Ο Νίκος Ξυλούρης έφυγε νωρίς, στα 43 του χρόνια, αλλά πρόλαβε να μείνει αθάνατος. Δεν είναι πια μόνο τραγουδιστής· είναι σύμβολο. Είναι εκείνη η φωνή που, κάθε φορά που την ακούμε, μας θυμίζει ποιοι είμαστε και πού πρέπει να πάμε.
Σήμερα, τον θυμόμαστε. Τον τιμούμε. Και τον ακούμε — γιατί η φωνή του δεν σιώπησε ποτέ.
🕊️ «Να 'τανε το '21, να 'ρθουν οι καλές οι μέρες,
να γενεί ξεσηκωμός, να πατήσει ο ήλιος στις σημαίες…»
— Νίκος Ξυλούρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου