Στην Ελλάδα των κρίσεων και των αναζητήσεων, λίγες μορφές έχουν χαράξει τόσο έντονα τη συλλογική συνείδηση όσο ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης. Ένας ταπεινός μοναχός που έγινε φάρος πίστης και ελπίδας για χιλιάδες ανθρώπους, τόσο στην Ελλάδα όσο και πέρα από τα σύνορα της.
Γεννημένος το 1924 στα Φάρασα της Καππαδοκίας, ο Αρσένιος Εζνεπίδης — όπως ήταν το κοσμικό του όνομα — βίωσε από πολύ νωρίς τον πόνο της προσφυγιάς. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου, όπου και μεγάλωσε. Από μικρός είχε κλίση προς τον ασκητισμό, με έντονο θρησκευτικό ζήλο και αγάπη για την προσευχή.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία στον εμφύλιο πόλεμο, αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στον Θεό. Το 1950 πέρασε για πρώτη φορά στο Άγιον Όρος, ενώ το 1958 εγκαταστάθηκε μόνιμα ως μοναχός. Έζησε σε διάφορες σκήτες, με αποκορύφωμα τη Μονή Σταυρονικήτα και την Παναγούδα, το κελί του όπου τον επισκέπτονταν καθημερινά άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης.
Ο Άγιος Παΐσιος έγινε γνωστός για το διορατικό του χάρισμα, την προσευχητική του δύναμη και τη βαθιά του ταπείνωση. Χωρίς να επιδιώκει προβολή, έγινε πνευματικός οδηγός για εκατοντάδες χιλιάδες πιστούς. Άνθρωποι κουρασμένοι, απελπισμένοι ή άρρωστοι έβρισκαν στα λόγια του παρηγοριά και στη μορφή του ελπίδα.
Τα λόγια του, λιτά αλλά γεμάτα σοφία, έχουν καταγραφεί σε πολυάριθμα βιβλία και κυκλοφορούν ευρέως, επηρεάζοντας πνευματικά τη σύγχρονη Ορθοδοξία. “Να μην απογοητεύεστε ποτέ· η απελπισία είναι από τον διάβολο”, έλεγε συχνά.
Ο Άγιος Παΐσιος κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου 1994 και τάφηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης. Η αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήρθε το 2015, επιβεβαιώνοντας αυτό που ο λαός είχε ήδη νιώσει στην καρδιά του: ότι πρόκειται για έναν σύγχρονο Άγιο.
Η μνήμη του τιμάται στις 12 Ιουλίου και κάθε χρόνο χιλιάδες προσκυνητές συρρέουν στη Σουρωτή για να ανάψουν ένα κερί και να ζητήσουν τη μεσιτεία του.
Σε μια εποχή που πολλοί αναζητούν νόημα και σταθερότητα, το πρόσωπο του Αγίου Παϊσίου στέκεται ως γέφυρα πίστης, ανθρωπιάς και ελπίδας. Ένας Άγιος του καιρού μας, που μίλησε απλά, έζησε ταπεινά και αγαπήθηκε βαθιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου