Κεντρικό στοιχείο της στρατηγικής του Τσίπρα είναι η απαίτηση για δημοσιοποίηση των πρακτικών του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών μετά το δημοψήφισμα, καθώς θεωρεί ότι εκεί κρύβεται η αλήθεια για τις διαπραγματεύσεις και τις προθέσεις του 2015.
Σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα πρακτικά που ήρθαν στο φως, το «Όχι» στο δημοψήφισμα φέρεται να ήταν εργαλείο διαπραγμάτευσης: ο Τσίπρας ήθελε αναδιάρθρωση του χρέους και καλύτερους όρους από τους πιστωτές — και το δημοψήφισμα δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά μέσο πίεσης.
Από την πλευρά του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταγγέλλει αναθεώρηση της ιστορίας και υποστηρίζει ότι ο Τσίπρας προσπαθεί να «ξαναγράψει» το παρελθόν του 2015 για κομματικά οφέλη.
Όσο για τον Νίκο Ανδρουλάκη, η αναφορά στο 2015 τον φέρνει σε θέση όπου καλείται να τοποθετηθεί ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ — και να δείξει πού στέκεται ως προς τα εθνικά “ιστορικά” ζητήματα. Κριτικοί λένε πως αυτή η επιλογή μπορεί να χρησιμεύει ως στρατηγικό πεδίο για να ενισχύσει τον κεντροαριστερό του ρόλο.
Κατακλείδα: Η απόπειρα “επιστροφής στο 2015” από τον Τσίπρα δεν είναι απλώς νοσταλγική — είναι μια πολιτική κίνηση με σαφή σχεδιασμό. Θέλοντας να επαναφέρει το δημοψήφισμα ως κεντρικό σημείο της ιστορικής του αφήγησης και να ανακτήσει την “αλήθεια” εκείνης της εποχής, ο πρώην πρωθυπουργός θέτει σε δοκιμασία και τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Fingers are crossed για το πώς θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου