Ήταν η εποχή των κασετοφώνων και των Walkman. Της φανταχτερής μόδας και των video clip. Του ΠΑΣΟΚ, των αλάνων, του «δανεικά και αγύριστα». Μια δεκαετία γεμάτη αντιθέσεις: λάμψη και σκοτεινιά, ελπίδα και φόβος, αθωότητα και υπερβολή.
Τα ’80s δεν ήταν απλώς μια δεκαετία. Ήταν μια εποχή που ένιωθες — και που συνεχίζει να ζει, μέσα από εικόνες, ήχους και αναμνήσεις.
🌍 Ο πλανήτης με ροζ γυαλιά… και ραδιενέργεια
Τα 80s παγκοσμίως ήταν το ξέσπασμα του μοντέρνου κόσμου.
Η MTV έκανε ντεμπούτο και η μουσική έγινε τηλεοπτική. Ο Michael Jackson με το «Thriller», η Madonna με το «Like a Virgin», οι Queen, οι Duran Duran, οι Bon Jovi, οι U2, οι Scorpions, οι AC/DC.
Το Game Boy μπήκε στα παιδικά χέρια, οι πρώτοι προσωπικοί υπολογιστές σε σπίτια και σχολεία, τα CD αντικατέστησαν τις κασέτες.
Ο κόσμος ένιωθε πιο μικρός και πιο ενωμένος.
Αλλά η δεκαετία είχε και σκοτεινές σελίδες:
- Το Τσερνόμπιλ (1986) ξύπνησε τον φόβο της ραδιενέργειας.
- Η επιδημία AIDS σκόρπισε πανικό και προκατάληψη.
- Οι τρομοκρατικές επιθέσεις από Λιβανέζους εξτρεμιστές και οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή φανέρωναν πως ο Ψυχρός Πόλεμος δεν ήταν καθόλου «ψυχρός».
Και μέσα σε όλα αυτά, ένα παιδί στις αλάνες φώναζε: «Θα γίνω Μαραντόνα!» ή «Θα γίνω Τζόρνταν!». Γιατί ακόμα και στο χάος, τα είδωλα μας κράταγαν όρθιους.
🇬🇷 Ελλάδα 80s: Από τις αλάνες στο υπουργείο
Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’80 ήταν λαϊκή, ρομαντική, πολιτική και κουλτουριάρικη μαζί.
Ο Ανδρέας με τα ζιβάγκο υποσχόταν «Αλλαγή». Και η αλλαγή ήρθε, με δάνεια, παροχές και ελπίδες – πολλές ελπίδες.
Η ασπρόμαυρη τηλεόραση έδινε τη θέση της στην έγχρωμη.
Το πρώτο βίντεο έμπαινε στα σπίτια και η βιντεοκασέτα γινόταν εθνικό σπορ.
Στις αλάνες, τα παιδιά έπαιζαν «αμπάριζα», «κουτσό», «μπάλα με πέτρες για δοκάρια», και ήθελαν να γίνουν Γκάλης, Μαραντόνα ή Μάικλ Τζόρνταν.
Η παρέα ήταν υπεράνω τεχνολογίας, και η αγάπη ήταν υπόθεση χειροπιαστή – όχι ψηφιακή.
Αλλά δεν έλειπαν και τα σκοτεινά σημεία:
- Η τρομοκρατία (17Ν, ΕΛΑ)
- Τα πρώτα οικονομικά σκάνδαλα
- Η διογκούμενη δημόσια σπατάλη
- Οι πρώτες απογοητεύσεις
Και όμως, οι Έλληνες τραγουδούσαν, γελούσαν, έβλεπαν ΕΡΤ, πήγαιναν στα μπουζούκια και τις πλατείες. Ζούσαν.
🎥 Θρύλοι του σινεμά και της βιντεοκασέτας
Τα 80s γέννησαν ήρωες. Στην Ελλάδα, ήταν η χρυσή εποχή της βιντεοκασέτας.
Και μαζί της, οι δικοί μας θρύλοι:
- Στάθης Ψάλτης, ο βασιλιάς της καψούρας και του σαματά.
- Σταμάτης Γαρδέλης, με το «Άντε σπάσε ρε μαλάκα!» και με το «Με θυμάσαι ρε πούστη;»
- Πάνος Μιχαλόπουλος, με το «μάνα δώσε το κλειδί»
- Κώστας Βουτσάς, Σωτήρης Μουστάκας, Ντίνος Ηλιόπουλος, Γιάννης Γκιωνάκης, Θανάσης Βέγγος, Κώστας Ρίζος
- Στηβ Ντούζος, ο αυθεντικός Μπίλιας που έπαιζε μπουνιές για το δίκιο του
- Κώστας Τσάκωνας, Γιώργος Κωνσταντίνου, οι «Κοπάνες» και τα «Τσακάλια»
Στον ξένο κινηματογράφο;
- John Travolta, από το «Grease» στο «Saturday Night Fever»
- Sylvester Stallone, ο Ρόκι και ο Ράμπο
- Arnold Schwarzenegger, ο απόλυτος Εξολοθρευτής
- Bruce Willis, Mel Gibson, Tom Cruise, Eddie Murphy, Chuck Norris, Michael J. Fox, Harrison Ford, Al Pacino, Robert De Niro
Ήταν μια εποχή που το σινεμά έφτιαχνε ήρωες, όχι influencers.
📺 Η τηλεόραση της ΕΡΤ και οι πρώτες σειρές
Πριν τα ιδιωτικά κανάλια, υπήρχε μόνο ΕΡΤ. Κι όμως, ακόμα κι έτσι, τα βράδια είχαν τη μαγεία τους:
- «Του κουτιού τα παραμύθια», παιδική μαγεία και χιούμορ
- «Οι Αδίστακτοι», αστυνομικό θρίλερ
- Και φυσικά ξένες σειρές: “Knight Rider” (Ο Ιππότης της Ασφάλτου), “Dynasty”, “Dallas”, “Miami Vice”
Η τηλεόραση ήταν λίγο μουντή, λίγο αργή, αλλά ήταν οικογενειακή. Ήταν τελετουργία.
📻 Τελευταία αθωότητα, πρώτο μεγάλο ψέμα
Ήταν η τελευταία δεκαετία χωρίς ίντερνετ, χωρίς social media, χωρίς screens παντού.
Οι στιγμές είχαν κενά. Περιμέναμε το λεωφορείο, περιμέναμε γράμμα, περιμέναμε να τελειώσει η κασέτα.
Αυτό το κενό γέννησε φαντασία, ουσία και αληθινή σύνδεση.
Ταυτόχρονα, χτίστηκε και ένα μεγάλο ψέμα: Ότι το κράτος μπορεί να ταΐσει τους πάντες. Ότι τα δανεικά είναι μονιμότητα. Ότι η θέση στο Δημόσιο είναι στόχος ζωής.
Μια κοινωνία που χόρεψε στις πλατείες και στα μπουζούκια... χωρίς να ακούσει τον ήχο του λογαριασμού που θα ερχόταν.
❤️ Γιατί αγαπάμε τα 80s;
Γιατί ήταν η εποχή που οι γονείς μας ήταν νέοι.
Γιατί είδαμε για πρώτη φορά μια βιντεοκασέτα, ένα arcade, ένα παγωτό «Κορνέτο».
Γιατί μυρίζαμε Old Spice και ακούγαμε Modern Talking.
Γιατί υπήρχε παρέα, δρόμος, χαρτζιλίκι και αλάνες.
Γιατί λέγαμε «Θα γίνω Γκάλης!» και το πιστεύαμε.
Και γιατί, παρ’ όλα τα λάθη, ήμασταν ενωμένοι και ειλικρινείς. Ίσως γι’ αυτό την κουβαλάμε μέσα μας ακόμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου